Spectaculaire ontdekking vissoorten en koralen

LONDEN – Amerikaanse wetenschappers hebben voor de kust van de Indonesische provincie Papua tientallen nieuwe vissoorten en koralen ontdekt. Het gaat onder meer om twee nieuwe soorten haaien waarvan er een op zijn vinnen over de zeebodem ‘loopt’. Dat berichtte het Britse dagblad The Independent maandag.

Volgens de onderzoekers kent het dunbevolkte kustgebied een ongekende diversiteit aan vissen, weekdieren en koralen. In amper zes weken tijd vonden de wetenschappers meer dan vijftig nieuwe soorten. Ze verwachten de komende tijd nog meer nieuwe ontdekkingen te doen.

Volgens onderzoeksleider Mark Erdmann leven er in het betreffende gebied bijna 50 procent meer soorten koralen dan in het beroemde Great Barrier Reef bij Australixeb. Ook gaat het om het grootste broedgebied van reuzeschildpadden in de Stille Oceaan.

Erdmann noemt de vondst van de ‘soortenfabriek’ onovertroffen en verbijsterend. Hij roept de wereld op het gebied bij Papua te beschermen tegen schadelijke menselijke activiteiten, zoals het vissen met dynamiet.

Er zijn mensen die zich het lot aan trekken van de oudere mensen en in het bijzonder van de Indo’s.

Een van die mensen is Roy van Huet. Hij komt op voor de ouderen. Mensen steun deze man. Hij wil graag een partij vormen: de partij voor de ouder wordende mens of de partij voor de senioren.

Hij wil proberen om met de komende Tweede Kamer verkiezingen mee te doen. Hij vraagt iedereen die wat kan missen om steun. Dit geld wordt niet op zijn eigen rekening gestort maar op die van binnenlandse Zaken. Om een partij te beginnen moet een bepaald bedrag betaald worden.

Het bedrag moet gestort worden op:

Rabobank: 192323245 t.n.v  het B.Z.K. /CS (ministerie van binnenlandse zaken)

Ondervermelding: Waarborgsom registratie en de te registreren aanduiding.

Wilt u meer hierover weten: U kunt de heer van Huet bellen. Tel. 0622653083.   

Alvast hartelijk bedankt.

Waar de zeeen eeuwig golvend bruizen.
Het witte strand zo rusteloos omgeeft.
Waar de wind het klapperblad doet ruizen.
En het oerwoud haar geheimen heeft.
Ligt mijn land in al zijn stille schoonheid.
Paradijs waar ik in vrijheid vredig leef.
Nieuw Guinea oh land vol van zonlicht.
Jouw trouw zijn is mijn plicht.
Waarvoor ik graag alles geef.
Nog omsloten doorde stille aarde.
Rust de rijkdom van mijn dierbaar land.
Waar natuur zich van eeuwenlang vergaarde.
Wacht op kracht van menselijke hand.
Hoge bergen, meren, wouden, vlakten.
Houden diep en ongepeild hun schatbedekt.
Nieuw Guinea mijn land zo heerlijk wijd.
Tot geven graag bereid.
Wacht op de mens die het bewerkt.
Sinds de blanke mannen tot ons kwamen.
Uit het kleine verre Nederland.
Vloeiden vree en vrijheid hier tezamen.
Gingen rust en opbloei hand in hand.
Christus leer “Het blijde Evangelie”.
Bracht ons volk in duisternis ‘t ware licht.
Nieuw Guinea blijft altijd God’s stem verstaan.
En neemt zijn boodschap
Die heel ons leven hier richt.

Niets kan ons meer van elkander scheiden,
Samen bouwen we de toekomst op,
Dan zal eendracht ons tot welvaart leiden,
Van Merauke tot de Vogelkop,
Komen donkere onheilswolken dreigen,
Staan we vast en eensgezind hand in hand,
Nieuw-Guinea, ik offer dan als het moet,
Alles mijn goed en bloed,
Voor jouw mijn Vaderland.

Jongens dit moeten jullie zien!! Geweldig!
De laatste foto’s van Manokwari.
Met tranen in de ogen zul je er naar kijken want het doet je wel wat!
Ga naar www.indoshop.nl

Het was ongeveer vier uur in de namiddag, de derde dag van deze patrouille,
toen wij op een open plekje aankwamen waar een klein riviertje stroomde,
ongeveer knie diep en glasshelder water dat je zo kon drinken, zonder pilletjes erin te gooien.
Later werden er slaapgelegenheden schoon gekapt en een ieder kreeg zijn plaatsje aangewezen met, natuurlijk, de nachtwacht opgezet.
Het was het einde van de dag.
Iedereen kleedde zich uit en liep naar de rivier om zich van alle moeheid, ellende, vuil,zweet en dergelijke te ontdoen.Ook bloedzuigers, die soms op plaatsen van je lichaam, niet goed om hier op te noemen, vastzaten en genoten van menselijke bloed.
Het was wel een aanzicht om deze mariniers in hun naakje te zien, aan niets
te bekommeren, sprongen in het ondiepe water. Net als een groep kleine kinderen, zonder zorgen, alleen maar het heden.
Het witte vel van hun lichaam, tegen het donkere groene achtergrond van de
bossen, was wel een foto waard. Het geschreeuw en waterplassen maakte alles als een welverdiende pause.
Wij waren wel erg hoog in het gebergte van een eiland, genoemd Waigeo en ten noorden van de havenstad Sorong in NNG.
18:00 uur kwam aan en ik moest radio verbinding maken met Sorong, waar onze kazerne was.
Na het gewone dagelijkse verbinding te hebben gemaakt, met niets bijzonders uit te wisselen, zette ik de radio op een muziekstation van Australie, de enige zender die goed muziek speelde van de Hitparade. Op dat bepaalde uur was Al Martinos “Here in my Heart” op de golflengte en dan gevolgd door al die muzikale liederen van de Hitparade.
Tegen 21:00 uur ging ik over naar Radio Hilversum Wereld Omroep, want die
zou een gevecht uitzenden tussen Floyd Petterson van de USA en Ingemar Johannessen van Sweden. De zwaargewichten in boksen.
Je moest die mariniers zien, inclusief de patrouille officier, wedden(veel geld)op hun favoriet. Het einde was dat Floyd Patterson won met K.O.
Men kan alles heel moeilijk maken en regelementen volgen met een kankerende peleton mariniers, of men kan alles een beetje makkelijker, plezieriger gaan doen en een beetje entertainment geven om de narigheid te vergeten in de bossen van Nieuw Guinea.

Uit het Mariniersleven van Hans Harrebomee.

Enkele illustraties en teksten die op deze web-log staan zijn van diverse site’s gedownload in de veronderstelling dat er geen kopieerrechten op zitten, mochten er toch wat bij zijn waar iemand eigendomsrechten op heeft, geef ons dan even een berichtje en ze worden direct verwijderd.
Barbara

Met de groep van het jaar 2005 doe ik ( samen met een groep van 6 personen) mee met het intercultureel lezen.

Een stukje geschiedenis over Papoea

Vanuit Europa voeren eeuwen geleden handelsschepen naar Azixeb op zoek naar specerijen als peper, nootmuskaat en kaneel. In 1527 kwam de Portugees Jorge de Meneses aan bij een eiland. Hij gaf de bewoners hun huidige naam: ‘ilhas dos Papoea’s', ‘eiland van de kroesharigen’.
In de tweede helft van de zestiende eeuw voer er een Spaans schip langs. De kapitein van dat schip vond dat er zoveel gelijkenis met het Westafrikaanse land Guinee was, dat hij het eiland Nuova Guinea, ‘Nieuw Guinea’, noemde.

Pas tientallen jaren later voer er weer een Europees schip langs, een schip uit Nederland. In 1606 stuurde de V.O.C., de Verenigde Oostindische Compagnie, het schip de Duyfken met kapitein Willem Janszoon, eropuit om de grenzen van het tot dan toe bekende land te zoeken. Voordat het schip uiteindelijk op de Australische kust landde, deed het de zuidkust van Nieuw Guinea aan.De Hollanders raakten in een hevig gevecht gewikkeld met de Papoea’s. Negen bemanningsleden van het schip vonden daarbij de dood.
Toen in de negentiende eeuw de Britten buitenposten inrichtten in het oosten van Nieuw Guinea, besloot Nederland het westelijk deel in 1829 tot haar bezit te verklaren. Er werd een kaarsrechte streep getrokken als grens, die nu nog steeds bestaat. Nederland veroverde het grootste deel van de eilanden en samen werd dat Nederlands Indixeb.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog ontbrandde een onafhankelijkheidsstrijd in Nederlands Indixeb. Dat leidde ertoe dat de nederlandse kolonie in 1949 een onafhankelijke staat werd onder de naam Indonesixeb. Maar Nederland hield wel haar deel van Nieuw Guinea in bezit. De Indonesische regering was daar woedend om. In 1961 zwichtte Nederland voor de druk van Indonesixeb, en vooral van de Verenigde Staten, om het eiland toch af te staan. De papoea’s zelf waren tegen de overname. Als voorwaarde bedong Nederland dat de Papoea-bevolking in een volksstemming mocht beslissen over haar eigen toekomst.

De Indonesixebrs wisten de uitslag te bexefnvloeden door duizend Papoea’s zorgvuldig te selecteren die de keuze mochten maken. Zij kozen in 1969 voor aansluiting bij Indonesixeb.
Nederlands Nieuw guinea kreeg een nieuwe naam Irian Jaya, ‘stralend land’.
Irian Jaya werd door Indonesixeb vooral gezien als winstbron en als opvangmogelijkheid voor mensen uit overbevolkte eilanden.

Die verhuizing van het ene eiland naar het andere noemen we transmigratie. Vooral Java is erg dichtbevolkt. Daarom probeert de regering van Indonesixeb de Javanen ook over de andere eilanden te verdelen. Inmiddels leven er al meer transmigranten dan Papoea’s op Papoea.
De mensen die transmigreren zijn vooral boeren met weinig of geen land en zwervers. De eerste anderhalf jaar na hun verhuizing worden ze ondersteund door de overheid. In hun nieuwe woonplaats krijgen ze een stuk grond, een huis, geld om eten en drinken te kunnen kopen, zaden en kunstmest. Voorwaarde is wel dat je getrouwd bent, jonger dan 40 jaar en boer.
Kappen
Er zijn nu zoveel nieuwe bewoners bijgekomen, dat de Papoea’s bang zijn dat ze straks niets meer te vertellen hebben. Ze vinden het niet helemaal eerlijk dat de grond die eigenlijk van hen is zomaar wordt weggegeven aan de transmigranten. De transsmigratie veroorzaakt nog een probleem. Om ruimte te maken voor de nieuwkomers worden grote delen van het tropisch oerwoud omgehakt. Het landschap wordt zo ernstig aangetast.
Autonomie
Vanaf het begin van de Indonesische overheersing hebben de Papoea’s gestreden voor meer rechten. Ze waren daarbij wel verdeeld: radicale Papoea’s wilden echte onafhankelijkheid en verenigden zich in de Organisatie Vrij Papoea. De Indonesische regering is daar steeds hard tegen opgetreden. Maar onder die druk is de regering vorig jaar een beetje gezwicht: ze heeft van Papua een ‘autonome’ provincie gemaakt met wat meer vrijheid. Ze heeft daarbij de belofte gedaan dat het grootste deel van de opbrengst van de delfstoffen in Papua zelf zal blijven.

Ik ben geboren in Manokwari. Heb daar een vreselijk leuke tijd gehad.
Ik weet nog dat we met de bus naar school moesten. En dat we samen
ruzie hadden wie er voor mocht zitten.
Barry die was het op een gegeven moment toch wel zo beu en boos van
ons gekibbel dat hij ons de bus uit heeft gezet.
En dan ben je notabene nog met hem getrouwd ook. Kan ik heel goed begrijpen hoor,
want hij kan lekker soto maken.
Wanneer we de bus misten moesten we lopen en onderweg kwamen we ouwe
dief (Piet van Rossum tegen met de Agria en die bracht ons dan naar
school. En als we dan thuis kwamen heerlijk de schoenen uit en op blote voeten spelen.
Ik heb op de Klim en Daalschool (net als jij) gezeten.

Op Koninginnedag was er dan een lampionnen optocht en ik weet dat Wim
mijn broer en ik een paar keer hebben gewonnen. De lampionnen hebben
we zelf niet gemaakt maar Dolf Coffa (onze pleegbroer). Wat ik me nog
herinner is dat ik er een keer een paddestoel had en een keer een
molen. En ik had dan een rode blouse aan witte riem en blauwe rok.
Je kon ook je fiets versieren als je er al 1 had. Was ook heel leuke dingen bij.
Heerlijk in de bomen klimmen. Bij oom Kok de cacao stelen en dan ondekt worden en een
heleboel op moeten eten. Terwijl als we het gevraagd hadden het zo gekregen hebben.
Daarna dus geen cacao meer gestolen. We hadden een een kabouterboom (mangaboom).
Gingen eronder staan en vroegen dan: Kaboutertje,kaboutertje lief geef me een manga alstublieft en plok viel er een manga uit de boom.

(Op de foto: de fam. Gosewisch op de trouwdag van Annelies en Anton Pelsmaker)

Heerlijk spelen in de regen. Moet je hier doen heb je meteen een longonsteking.
Bij meneer Cooke in de kali zwemmen, aan een liaan net als Tarzan en dan in het water laten vallen. Ja het was een heerlijke onbezorgde tijd om nooit te vergeten.
Na ongeveer 30 jaar ben ik met mijn man, mijn moeder en schoonouders terug geweest.
Het was een emotioneel weerzien geweest. Helaas ook een domper dat er niet veel meer over was van mijn Manok. Je hoorde geen vogels en zag ze ook niet.
Ons huis stond er nog wel maar alles eruit gesloopt. De lombok plant van mijn vader stond er ook nog. Zo mooi ik het vond toen we weg gingen zo triest vond ik het terug.
Een en al bush bush. Maar spijt heb ik er niet van.
Ik heb nu bewust denk ik voorgoed afscheid kunnen nemen.
Tuurlijk heb soms nog heimwee naar mijn Manok.
In 1962 zijn we in Nederland gekomen, heel koud en ik vond het vreselijk in het begin.
Ja van pension naar pension, dat was me wat. Maar ik heb het nu bestfijn en zou
niet meer willen ruilen. Alleen de kou die mag van mij gestolen
worden. Daar zal ik wel nooit aan wennen. Het is goed zo, mijn wortels
zijn nu hier bij mijn gezin.

Groetjes Trees.